ایرانِ یکپارچه
اثر مستقیم ندارداثر مستقیم ندارد.
دارندهٔ کنونی این جایگاه: احمد وحیدی، از ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ (منبع)
باز یا بسته بودن تنگه تصمیم ملی است، نه تصمیم یک فرمانده.
تنگهٔ هرمز برگ اصلی ایران در مذاکره است. ولی هر حمله به کشتی تجاری در روزهای گفتوگو، چه کار ایران باشد چه نباشد، به پای ایران نوشته میشود.
در روزهای مذاکره «خویشتنداریِ اعلامشده در دریا» را اجرا میکردم: هیچ اقدامی علیه کشتی تجاری، و گفتنِ علنیِ آن.
اگر در همان روزها به خاک یا کشتیهای ایران حمله شود.
هر ستون نشان میدهد این تصمیم ایران را به آن هدف نزدیکتر میکند یا از آن دورتر. خط میانی، امروز است.
اثر مستقیم ندارد.
برگ هرمز نمیسوزد و برای معامله میماند.
ایران نشان میدهد تنگه را خودش اداره میکند، هم بستنش را و هم باز نگهداشتنش را. ولی بازدارندگیای که بر ابهام تکیه دارد کمرنگ میشود.
۴ مهر ۱۴۰۵
ایران پیشنهاد داد در برابر آتشبس، برداشتن محاصره و آزادی بخشی از پولهایش، تنگهٔ هرمز را ظرف یک هفته باز کند. آمریکا آن را رد کرد؛ اختلاف بر سر این است که چه کسی اول قدم بردارد.
این دو صفحه در دور نخست پژوهش خوانده شد و در بازبینی دوباره باز نشده است.
۱۲ مهر ۱۴۰۵ · منبع: France 24، CBS News live updates
اولویت اول را حفاظت از مردم و زیرساخت حیاتی میگذاشتم: برق، آب، سوخت و بیمارستان. و از راه میانجی یک خط تماس اضطراری میخواستم تا حادثهٔ ناخواسته در دریا به جنگ تازه نرسد.
یگانهای مهندسی را برای بازکردن راهها و ساختن پل موقت میفرستادم، و پدافند را اول دور جاهایی میچیدم که زندگی مردم به آن بسته است.