اگر من بودم

به شورای عالی امنیت ملی اختیار روشن و مهلت‌دار می‌دادم تا یک توافق گام‌به‌گامِ هم‌زمان را نهایی کند، و چارچوب آن را به مردم می‌گفتم.

یک متن و یک صدا: جدولِ «گام در برابر گام» می‌نوشتم و فقط یک نفر را سخنگوی آن می‌کردم.

اصلاحیهٔ بودجهٔ جنگ می‌دادم: خرج‌های غیرضروری را می‌بستم و پولش را مستقیم به سفرهٔ خانواده‌های کم‌درآمد می‌رساندم.

به‌جای دعوای «اول تو»، یک «روز صفر مشترک» پیشنهاد می‌دادم: در همان روز ایران راه کشتی‌های تجاری را باز می‌کند و آمریکا اجرای محاصره را نگه می‌دارد؛ بقیهٔ بندها در سی روز.

فاصلهٔ دو نرخ را با برنامه‌ای که از پیش اعلام می‌شود کم می‌کردم، و هم‌زمان قرض‌دادن به دولت و بانک‌های ناسالم را می‌بستم.

یک «قاعدهٔ مالی زمان جنگ» می‌گذاشتم: سقف برای کسری، و انتشار فهرست همهٔ معافیت‌های مالیاتی و ردیف‌های بودجه.

کم‌کردن تولید را با برنامه انجام می‌دادم تا چاه‌ها آسیب نبینند، و کسری بنزین را با مدیریت مصرف می‌بستم، نه با واردات.

خاموشی را از حالت ناگهانی درمی‌آوردم: جدولِ از پیش اعلام‌شده و برابر برای همه، و تعمیر نیروگاه‌ها پیش از اوج مصرفِ بعدی.

یک گام فنیِ کوچک ولی سنجیدنی پیشنهاد می‌دادم: حسابرسی مواد در یک جای مشخص، در برابر اینکه در شورای امنیت اقدام تازه‌ای نشود.

از حالا روشن می‌کردم مجلس هر توافق را چطور بررسی می‌کند: چه چیزی به رأی گذاشته می‌شود، در چند روز و با چه سنجه‌ای.

پروندهٔ بدهکاران بزرگ را در دادگاه علنی و با مهلت روشن جلو می‌بردم و حاصل بازگرداندن دارایی‌ها را عدد به عدد منتشر می‌کردم.

اولویت اول را حفاظت از مردم و زیرساخت حیاتی می‌گذاشتم: برق، آب، سوخت و بیمارستان. و از راه میانجی یک خط تماس اضطراری می‌خواستم تا حادثهٔ ناخواسته در دریا به جنگ تازه نرسد.

در روزهای مذاکره «خویشتن‌داریِ اعلام‌شده در دریا» را اجرا می‌کردم: هیچ اقدامی علیه کشتی تجاری، و گفتنِ علنیِ آن.

یگان‌های مهندسی را برای بازکردن راه‌ها و ساختن پل موقت می‌فرستادم، و پدافند را اول دور جاهایی می‌چیدم که زندگی مردم به آن بسته است.