پاسخ به آمریکا دربارهٔ طرح هرمز

قدرت از اقتصاد شروع می‌شود. اقتصاد در بهار ده درصد کوچک شد، تورم نزدیک نود درصد است و در سپتامبر هیچ نفتکشی بار نزد. کشوری که نفتش را نمی‌فروشد نه نیروی دفاعی‌اش را نو می‌کند و نه در منطقه حرف اول را می‌زند. «روز صفر مشترک» زودترین راهِ برگرداندن این توان است.

اختلاف بر سر محتوا نیست، بر سر ترتیب است. وقتی هر دو در یک روز قدم بردارند، ایران از جایگاه برابر معامله کرده است، نه زیر فشار. ناظر هم از خودِ منطقه است، قطر یا عمان: یعنی امنیت تنگه را منطقه اداره می‌کند و ایران در مرکز آن است.

ایران وقتی از سرِ ضعف پای میز رفت، خاک داد: گلستان و ترکمانچای پس از شکست نظامی امضا شد. وقتی هم تصمیم را دیر گرفت، هزینه داد: قطعنامهٔ ۵۹۸ یک سال پس از تصویب پذیرفته شد و جنگ در این فاصله ادامه داشت. درس هر دو یکی است: تا اهرم داری معامله کن، و گام‌ها را هم‌زمان و سنجیدنی بنویس.

کشوری که در خانه یک‌صدا نباشد، از بیرون شکسته می‌شود. هر توافقی آخرِ کار به مجلس و شورای عالی امنیت ملی می‌رسد. رئیس مجلس از هفت شرط گفته و بخشی از اصولگرایان مذاکره را فریب می‌دانند. پاسخِ بی‌پشتوانه در اجرا می‌شکند و شکاف می‌سازد. همراهم، به شرط اینکه چارچوب پیش از فرستادن در شورا بسته و به مردم گفته شود.

تنگهٔ هرمز برگِ برتریِ ایران در منطقه است، و تنها اهرمی که طرف مقابل را پای میز نگه داشته. اگر روز اول باز شود و محاصره فقط «نگه داشته» شود، برگ رفته و تضمینی نمانده است. تفاهم خرداد سه هفته بعد از هم پاشید. قدرتی که اهرمش را ارزان بدهد، دیگر قدرت اول نیست. تا ناظر سوم و راه بازگشتِ فوری نوشته نشود، مخالفم.